In plaats van de gewoonlijke vrijdagavond, de dokter maandag gesproken. Kort voor die tijd even gekeken, in hoeverre ik dingen weer kon. Heel apart: ik bleek ineens weer 2/3 a4 vol te kunnen schrijven zonder echte pijn; eerder was dat 3 zinnen met daarna een pijn waarvan ik laatste resten een paar uur later nog kon voelen. Een vreemde ervaring als je deze dingen weer kunt na anderhalf jaar. De dokter was ook erg tevreden, volgens hem heb ik eigenlijk geen echt probleem meer, zo goed als alle trickerpoints zijn inactief en de spieren en zenuwbanen hebben de ruimte. Hij adviseerde om komende weken langzaam mijn activiteiten niveau weer op te voeren naar normaal niveau, zodat als er weer delen van de pijn terug komen er nog tijd is om dit te behandelen.

Nog steeds leveren best wat dingen pijn op of merk ik dat ik te weinig spierkracht heb, maar bovenstaande mijlpijlen zijn heerlijk om voorbij te gaan en er zit eindelijk duidelijk vooruitgang in. Komende weken worden wel spannend, omdat ik dan ga merken hoe mijn lichaam gaat reageren als ik beetje bij beetje mijn oude dingen ga oppakken. Één van de therapeuten had wel een mooie opmerking over hoe ik met mijn probleem om ga. Volgens hem was ik bezig met “to control the oncontrolable”.Het heeft natuurlijk weinig zin om energie te steken in zaken die je niet kunt veranderen. Een gedachte die me erg heeft geholpen. Zeker toen ik vorige week een beetje een dipje had, toen mijn symptomen leken te blijven hangen. Bepaalde dingen moet je overgeven, maar dat valt in de praktijk soms tegen.

Afgelopen weken veel lol gehad met de vrouw uit Engeland(Alexander techniek), interessant dat je het zo goed met elkaar kunt vinden ondanks een enorm leeftijdsverschil, ze had heel goed mijn moeder kunnen zijn. In ieder geval heb ik nu duidelijk mijn oudste vriendin ooit ontmoetJ. Een leuk tijd gehad die een mix waren tussen mooie grappen en goede gesprekken, want helaas is ze gisteren weer richting Londen vertrokken. Ze is echt een ras socialist, erg leuk want die kom ik niet veel tegen. ‘Living a simple life’ was haar motto, zoiets als leven zonder overdreven bezit. Erg veel voor te zeggen, gelukkig hoef ik als student deze keuze nog niet te maken hoe met bezit om te gaan, de keuze wordt voor je gemaakt. Afgelopen zondagen samen naar dezelfde kerk en daarna met z’n drieën op pad samen met de Indiër, die voor Oracle werkt, die we daar ontmoeten. Hij is ook een heerlijke gast, ideaal iemand waarmee je het goed kunt vinden en tegelijk alle leuke en mooie plekjes van Bangalore weet. Komende weken hebben we afgesproken wat plekken buiten Bangalore te gaan bekijken. Als het goed is komt hij ook binnenkort naar Nederland, dan kunnen we de rollen omdraaien.

Ik heb echt ontzettend respect voor hem. Je moet je voorstellen dat z’n ouders nog onder de engelsen hebben gediend, die weten wat het is om te weinig eten te hebben. Dat hij als zoon van hen in een economie waarin je voor 50 eurocent naar de kapper kunt in 6 jaar tijd genoeg geld bij elkaar sprokkelt om een MBA te gaan doen in Engeland. ‘mind blowing’ zouden ze hier zeggen. Hoe je je in twee generaties zo enorm weet te ontwikkelen van de onderkant van de wereld tot behoorlijk richting de top van die wereld. Zelf is hij de bescheidenheid zelve en ziet het als iets wat hem gegeven is.

Inmiddels ben ik een volleerd cricket speler, de absolute nummer 1 sport hier, het blijkt toch minder ondoorgrondelijk te zijn, als het lijkt wanneer je naar het spel kijkt. Een tijdje terug nam ik de taxi naar een bepaalde plek, hoe langer de rit duurde hoe meer de auto begon te stinken en we ontdekten dat er ook rook onder de motorkap vandaan kwam. Toen werd er ineens heel snel gestopt. Je schrikt behoorlijk kan ik je verzekeren als je onder de motorkap ineens behoorlijke rookwolken ziet komen. Achteraf was het volgens mij een plastic huls die rond de ventilator huls was gaan smeulen. Wat later had ik een riksja te pakken die enorm lomp reed, we kwamen een groot kruispunt over waar een groep van 40 man ongeveer te gelijk over stak. Daar reed hij vol gas op in. Laatste drie meter bot om de rem, waarop alle mensen half gillend uit elkaar stoven. Resultaat een halve seconde later waren we er doorheen. In ieder geval werd de weg wel effectief gebruikt.