Afgelopen weken heb ik een behoorlijke terugval gehad die ik inmiddels wel behoorlijk weer te boven ben. Volgens mijn therapeuten was er nauwelijks wat aan de hand, maar uitgedrukt hoe ik mijn pijn ervoer was ik het daar niet erg mee eensJ. Het scheen dat er weer te veel spanning in mijn nek was gekomen, wat er weer uit gemasseerd moet worden. Volgens hen heeft dat te maken met de fascia, een soort laagje tussen je huid en spieren, wat de boel in gijzeling houdt. Fascia is het witte vlies wat je ook ziet al je vlees snijdt het wat soms over het vlees heen zit. De reden dat dat terug gekomen is, is dat ik blijkbaar te lang stil heb gezeten in de trein zonder hoofdsteun en overenthousiast weer te lang achter de computer heb gezeten. Inmiddels ben ik wel weer bijna op het niveau van twee weken terug. In ieder geval moet ik dus flink oppassen en staat me nog een hersteltraject in Nederland te wachten

Ook hebben ze een belangrijk nieuw punt gevonden waaraan ik kan werken. Als ik schrijf houd ik mijn schrijfpapier recht voor me i.p.v. onder een hoek van 45 graden. Hierdoor houd ik constant mijn pols gebogen wanneer ik schrijf. Je hoeft er geen fysiotherapie voor gestudeerd hebben dat dat natuurlijk niet heel handig is voor de spieren en zenuwbanen in de pols. Iets waar ik blij mee ben, omdat dat ruimte voor verbetering geeft. Één nadeel is wel dat als ik op de nieuwe manier schrijf nu ook zelf mijn best moet doen om mijn eigen schrijven te begrijpen.

De gedrevenheid van de mensen hier is wel bijzonder om te zien. De dokter schijnt over de 100 uur per week te draaien en ook van een normale therapeut wordt zeker ruim 60 verwacht. Therapeuten die een beetje hoog in de boom zitten hebben nauwelijks tijd voor een partner zo lijkt het. Hoe dan ook de resultaten liegen hier er niet om. Op het gebied van de spastische verlamde kinderen komen Europese artsen naar RECOUP om te kijken hoe ze in staat zijn deze resultaten te halen en daarbij reizen ze zelf de hele wereld af om presentaties te geven over hun aanpak op het gebied van RSI en Spastische verlamde kinderen.

Inmiddels zijn er weer twee nieuwe westerse gasten. Één vrouw uit de UK en één uit de USA, de eerste als RSI patiënte en tweede als Alexander Teacher. De RSI patiënte is er behoorlijk heftig aan toe, toen ze hier kwam was zij nauwelijks in staat om te lopen, vanwege haar pijn in haar elleboog. Gelukkig is dat al veranderd

Als ik nu zelf mijn idee geef waarom ze hier beter mijn RSI hebben kunnen behandelen dan in Nederland zijn het de volgende redenen:

- Intensieve en deskundige behandeling, die ook betaalbaar vanwege lage arbeidskosten
- Kennis over Trickerpoints die in Nederland niet wordt geaccepteerd of aanwezig is. Staat overigens op Wikipedia een interessant artikel over
- Fysiotherapeuten, die niet alleen normale fysiotherapie technieken gebruiken, maar dit combineren met Giropraktische technieken, hangt samen met vorige twee punten.
- Integrale aanpak, meerdere vakgebieden worden in elkaar geweven onder supervisie van een arts.

Ik begeef me hiermee een beetje in een wespennest, omdat ik natuurlijk nauwelijks medische kennis heb, maar benieuwd wat mensen met meer kennis hier van denken.

Tijd voor wat luchtigere verhaaltjes, de trein is hier werkelijk een belevenis op zich zelf. Voor 35 eurocent kunt je reis maken van 140 km, maar dan zit je wel in een trein die letterlijk naar een kippenhok stinkt, mensen in het rek boven je liggen te pitten en de trein er bijna 3 keer langer over doet dan je bent gewend. Ik heb toch mijn voorkeur voor hoe de Nederlandse Spoorwegen het regelen, maar grappig om mee te maken. Voor het eerst rijstvelden en wilde krokodillen gezien.