Down and up

Afgelopen weken heb ik een behoorlijke terugval gehad die ik inmiddels wel behoorlijk weer te boven ben. Volgens mijn therapeuten was er nauwelijks wat aan de hand, maar uitgedrukt hoe ik mijn pijn ervoer was ik het daar niet erg mee eensJ. Het scheen dat er weer te veel spanning in mijn nek was gekomen, wat er weer uit gemasseerd moet worden. Volgens hen heeft dat te maken met de fascia, een soort laagje tussen je huid en spieren, wat de boel in gijzeling houdt. Fascia is het witte vlies wat je ook ziet al je vlees snijdt het wat soms over het vlees heen zit. De reden dat dat terug gekomen is, is dat ik blijkbaar te lang stil heb gezeten in de trein zonder hoofdsteun en overenthousiast weer te lang achter de computer heb gezeten. Inmiddels ben ik wel weer bijna op het niveau van twee weken terug. In ieder geval moet ik dus flink oppassen en staat me nog een hersteltraject in Nederland te wachten

Ook hebben ze een belangrijk nieuw punt gevonden waaraan ik kan werken. Als ik schrijf houd ik mijn schrijfpapier recht voor me i.p.v. onder een hoek van 45 graden. Hierdoor houd ik constant mijn pols gebogen wanneer ik schrijf. Je hoeft er geen fysiotherapie voor gestudeerd hebben dat dat natuurlijk niet heel handig is voor de spieren en zenuwbanen in de pols. Iets waar ik blij mee ben, omdat dat ruimte voor verbetering geeft. Één nadeel is wel dat als ik op de nieuwe manier schrijf nu ook zelf mijn best moet doen om mijn eigen schrijven te begrijpen.

De gedrevenheid van de mensen hier is wel bijzonder om te zien. De dokter schijnt over de 100 uur per week te draaien en ook van een normale therapeut wordt zeker ruim 60 verwacht. Therapeuten die een beetje hoog in de boom zitten hebben nauwelijks tijd voor een partner zo lijkt het. Hoe dan ook de resultaten liegen hier er niet om. Op het gebied van de spastische verlamde kinderen komen Europese artsen naar RECOUP om te kijken hoe ze in staat zijn deze resultaten te halen en daarbij reizen ze zelf de hele wereld af om presentaties te geven over hun aanpak op het gebied van RSI en Spastische verlamde kinderen.

Inmiddels zijn er weer twee nieuwe westerse gasten. Één vrouw uit de UK en één uit de USA, de eerste als RSI patiënte en tweede als Alexander Teacher. De RSI patiënte is er behoorlijk heftig aan toe, toen ze hier kwam was zij nauwelijks in staat om te lopen, vanwege haar pijn in haar elleboog. Gelukkig is dat al veranderd  

Als ik nu zelf mijn idee geef waarom ze hier beter mijn RSI hebben kunnen behandelen dan in Nederland zijn het de volgende redenen:

- Intensieve en deskundige behandeling, die ook betaalbaar vanwege lage arbeidskosten
-     Kennis over Trickerpoints die in Nederland niet wordt geaccepteerd of aanwezig is. Staat overigens op Wikipedia een interessant artikel over
-Fysiotherapeuten, die niet alleen normale fysiotherapie technieken gebruiken, maar dit combineren met Giropraktische technieken, hangt samen met vorige twee punten.
-         Integrale aanpak, meerdere vakgebieden worden in elkaar geweven onder supervisie van een arts.

 Ik begeef me hiermee een beetje in een wespennest, omdat ik natuurlijk nauwelijks medische kennis heb, maar benieuwd wat mensen met meer kennis hier van denken.

 Tijd voor wat luchtigere verhaaltjes, de trein is hier werkelijk een belevenis op zich zelf. Voor 35 eurocent kunt je reis maken van 140 km, maar dan zit je wel in een trein die letterlijk naar een kippenhok stinkt, mensen in het rek boven je liggen te pitten en de trein er bijna 3 keer langer over doet dan je bent gewend. Ik heb toch mijn voorkeur voor hoe de Nederlandse Spoorwegen het regelen, maar grappig om mee te maken. Voor het eerst rijstvelden en wilde krokodillen gezien. 

11 reacties | Reageer

Herstel

In plaats van de gewoonlijke vrijdagavond, de dokter maandag gesproken. Kort voor die tijd even gekeken, in hoeverre ik dingen weer kon. Heel apart: ik bleek ineens weer 2/3 a4 vol te kunnen schrijven zonder echte pijn; eerder was dat 3 zinnen met daarna een pijn waarvan ik laatste resten een paar uur later nog kon voelen. Een vreemde ervaring als je deze dingen weer kunt na anderhalf jaar. De dokter was ook erg tevreden, volgens hem heb ik eigenlijk geen echt probleem meer, zo goed als alle trickerpoints zijn inactief en de spieren en zenuwbanen hebben de ruimte. Hij adviseerde om komende weken langzaam mijn activiteiten niveau weer op te voeren naar normaal niveau, zodat als er weer delen van de pijn terug komen er nog tijd is om dit te behandelen.

Nog steeds leveren best wat dingen pijn op of merk ik dat ik te weinig spierkracht heb, maar bovenstaande mijlpijlen zijn heerlijk om voorbij te gaan en er zit eindelijk duidelijk vooruitgang in. Komende weken worden wel spannend, omdat ik dan ga merken hoe mijn lichaam gaat reageren als ik beetje bij beetje mijn oude dingen ga oppakken. Één van de therapeuten had wel een mooie opmerking over hoe ik met mijn probleem om ga. Volgens hem was ik bezig met “to control the oncontrolable”.Het heeft natuurlijk weinig zin om energie te steken in zaken die je niet kunt veranderen. Een gedachte die me erg heeft geholpen. Zeker toen ik vorige week een beetje een dipje had, toen mijn symptomen leken te blijven hangen. Bepaalde dingen moet je overgeven, maar dat valt in de praktijk soms tegen. 

Afgelopen weken veel lol gehad met de vrouw uit Engeland(Alexander techniek), interessant dat je het zo goed met elkaar kunt vinden ondanks een enorm leeftijdsverschil, ze had heel goed mijn moeder kunnen zijn. In ieder geval heb ik nu duidelijk mijn oudste vriendin ooit ontmoetJ. Een leuk tijd gehad die een mix waren tussen mooie grappen en goede gesprekken, want helaas is ze gisteren weer richting Londen vertrokken. Ze is echt een ras socialist, erg leuk want die kom ik niet veel tegen. ‘Living a simple life’ was haar motto, zoiets als leven zonder overdreven bezit. Erg veel voor te zeggen, gelukkig hoef ik als student deze keuze nog niet te maken hoe met bezit om te gaan, de keuze wordt voor je gemaakt. Afgelopen zondagen samen naar dezelfde kerk en daarna met z’n drieën op pad samen met de Indiër, die voor Oracle werkt, die we daar ontmoeten. Hij is ook een heerlijke gast, ideaal iemand waarmee je het goed kunt vinden en tegelijk alle leuke en mooie plekjes van Bangalore weet. Komende weken hebben we afgesproken wat plekken buiten Bangalore te gaan bekijken. Als het goed is komt hij ook binnenkort naar Nederland, dan kunnen we de rollen omdraaien.

Ik heb echt ontzettend respect voor hem. Je moet je voorstellen dat z’n ouders nog onder de engelsen hebben gediend, die weten wat het is om te weinig eten te hebben. Dat hij als zoon van hen in een economie waarin je voor 50 eurocent naar de kapper kunt in 6 jaar tijd genoeg geld bij elkaar sprokkelt om een MBA te gaan doen in Engeland. ‘mind blowing’ zouden ze hier zeggen. Hoe je je in twee generaties zo enorm weet te ontwikkelen van de onderkant van de wereld tot behoorlijk richting de top van die wereld. Zelf is hij de bescheidenheid zelve en ziet het als iets wat hem gegeven is.

Inmiddels ben ik een volleerd cricket speler, de absolute nummer 1 sport hier, het blijkt toch minder ondoorgrondelijk te zijn, als het lijkt wanneer je naar het spel kijkt. Een tijdje terug nam ik de taxi naar een bepaalde plek, hoe langer de rit duurde hoe meer de auto begon te stinken en we ontdekten dat er ook rook onder de motorkap vandaan kwam. Toen werd er ineens heel snel gestopt. Je schrikt behoorlijk kan ik je verzekeren als je onder de motorkap ineens behoorlijke rookwolken ziet komen. Achteraf was het volgens mij een plastic huls die rond de ventilator huls was gaan smeulen. Wat later had ik een riksja te pakken die enorm lomp reed, we kwamen een groot kruispunt over waar een groep van 40 man ongeveer te gelijk over stak. Daar reed hij vol gas op in. Laatste drie meter bot om de rem, waarop alle mensen half gillend uit elkaar stoven. Resultaat een halve seconde later waren we er doorheen. In ieder geval werd de weg wel effectief gebruikt.

19 reacties | Reageer

Over de helft

Deze titel geeft een goed gevoel, want bepaalde personen begin ik soms toch wel een beetje te missen, maar goed Skype blijft trouw zijn werk doen, dat verzacht de pijn. Gisterenavond opnieuw de doktor gesproken volgens het vaste stramien. Hij stelde vast dat ongeveer 90% van de trickerpoints die ik eerst had, verdwenen zijn, volgens hem een “excellent recovery speed”. Kort gepraat met hem over dat ik nog wel een groot gedeelte van de symptonen ervaar, die ik ook had toen ik hier kwam. Dit schijnt normaal te zijn en moet langzaam wegzakken tot een niveau, waarbij je totaal pijn vrij bent of alleen pijn hebt als je jezelf duidelijk hebt overbelast. Dat laatste is natuurlijk ook prima. Daarbij kan het zijn dat het laatste gedeelte van de genezing nog in Nederland komt, maar dat hier de juiste voorwaarde zijn geschept om het genezingsproces op gang te houden. Hoe dan ook ik heb nog een behoorlijke periode voor me, waarin nog veel kan gebeuren. Ik had alleen gehoopt dat ik wat sneller van de symptomen in mijn handen af was, zodat ik de laatste weken nog kon rond reizen in India. Begrijp me hier goed, gevoel van tevredenheid overheerst.

Ik kan binnenkort gaan beginnen met al weer de laatste fase van de behandeling, waarin het vooral draait om het herstel vast te houden door spierversterking. Spierversterking wordt vanaf nu weer opgevoerd, waarbij naast een soort rubberenband ook spierversterking met behulp van gewichten wordt gedaan, wat een stapje verder is.

Inmiddels begin ik te merken dat mijn handen warmer aan voelen(betere bloedsomloop) en de spieren rond mijn schouders en nek zachter beginnen aan te voelen. Daarnaast kan ik ook weer wat langer schrijven dan dat ik eerder kon en beginnen mijn handen prettiger aan te voelen.

Woensdag is hier een Alexander techniek lerares aan gekomen uit London, heerlijk mens met mooi gevoel voor humor, inmiddels dus wat meer westers gezelschap, zij geeft mij overigens ook therapie. Daarbij draait het vooral om een juiste houding en je lichaam op de juiste manier gebruiken.

De internationale kerk hier is werkelijk fantastisch, lekker gevarieerd gezelschap in veel opzichten: beroep, land en denominatie. Grote betrokkenheid op elkaar, daar opnieuw een IT’er ontmoet die voor Oracle werkt, die me op sleep touw neemt door Bangalore. Ontzettend leuk om te kletsen over allerlei onderwerpen en te horen hoe hij over allerlei zaken denkt. Hij hoopt binnenkort in Engeland te gaan studeren, boeiend om te horen welke impact de IT Boom in Bangalore heeft op individuele levens. Nu kan hij zo goed als op westers welvaartniveau leven, terwijl dat anders absoluut onmogelijk was geweest.

Een aantal zaken hier zijn hier trouwens duidelijk niet op westers niveau, zo valt gemiddeld vijf keer per avond de elektriciteit eruit, vooral als het regent. Er is hier zelfs een apparaat voor, een soort accu, die zorgt dat een desktop computer gewoon door blijft draaien. Ook de riolering laat hier ten wensen over, op de foto’s is dit goed te zien, een van grootste rioleringsstromen in de stad. Ongeveer een 10 meter brede kolkende stroom van een donkere grijze drap met een ongelooflijke stank. Het is me een raadsel hoe mensen daarom heen kunnen wonen. Ook is het soms bizar hoe je soms je eten moet verorberen, bij een restaurant pas aten de apen letterlijk als je niet op let het eten van je bord, die beesten kunnen behoorlijk agressief doen als ze jouw bord hebben toegeëigend. Af en toe zie je ook hele bizare contrasten, super moderne infrastructuur, een groot kruispunt met daar weer over heen fly-overs en precies bij zo’n pilaar midden tussen enorme verkeersstromen staat er een koe, die doet alsof hij in een of ander vredig weitje staat, heel vreemd gezicht.

Post is aangekomen super leukJ, adres wat het beste lijkt te werken: (post doet er ongeveer twee weken over)

Diederick van den Berg

RECOUP HOSPITAL

# 312, 10th Block 

further extension of Anjanapura layout

80 feet road

Bangalore 560062

Karnataka

India

9 reacties | Reageer

update

Helaas hield de dokter gisteren geen rekening met de wedstrijd Brazilië-Nederland en moest ik vrijdagavond opnieuw voor tussentijdse controle bij hem bezoek. Hij is tevreden hoe het gaat en de oefeningen worden steeds verder uitgebreid, nu ook op versterking van de spieren gericht, wat aangeeft dat ik op schema loop. Daar hou ik me nu aan vast, want jammer genoeg heb ik afgelopen week geen noemenswaardige verbetering van de pijn in mijn handen gemerkt. Hoewel me dit wat ontmoedigde, schijnt het normaal te zijn. Het boek wat ik nu aan het lezen ben over RSI, geeft aan dat genezingsproces op een "rollercoaster", achtbaan, lijkt. Daarbij schijnt het ook mee te spelen, doordat je oefeningen met de handen start deze afname van de pijn in eerste instantie in de weg staan, maar geleidelijk ook zorgt voor verbetering.

Afgelopen week is er ook gestart om me beter met de computer te laten werken. Hierbij doen ze onder andere leren hoe jezelf thuis een ideale werkplek kunt inrichten. Een minder belastende manier van typen, goede houding en ontspannen houden van de verschillende spieren. Verbazeningwekkend hoe serieus ze je daarin helpen, soms laten ze je een half uur werken, waarbij ze alleen observeren en achteraf aanbevelingen geven. Ik zie in Nederland een therapeut dat niet zo snel doen.

Mijn visum was vijf dagen te kort geldig, heel handig. Na vier dagdelen te hebben besteed bij het lokale foreigners office is de verlenging ervan gelukt. Leuke bijkomstigheid bij het geheel was dat ik daar twee Nederlanders tegen kwam, één van hen had zelf technische bedrijfskunde in Enschede gestudeerd, hetzelfde als ik doe. Zij werkten voor Pearl en waren bezig om een nieuwe Pearl keten, eye vision in India op te zetten, mooi werk. Er is hier een enorme groei aan bedrijvigheid: iemand vertelde me dat de beursen hier tussen 2003 en 2008 zijn vervijfvoudigd. En bijvoorbeeld is het biermerk Kingfisher, wat voor 50% eigendom is van Heineken en jaarlijks met 30% groeit. Weinig grote bedrijven in Europa die dat nadoen. Mooi om te zien dat hier ook enorme bedrijven helemaal niet gericht lijken te zijn om te top enorm rijk te maken. Tata bijvoorbeeld, in Nederland bekend van de goedkoopste auto ter wereld de Nano is hier een enorm concern, bijna iedere dag valt er in de business bijlage van de krant wel wat over te lezen. Deze eigenaar schijnt helemaal niet rijk te zijn, maar heeft besloten zich toe te leggen op de ontwikkeling van India. Of zoals de opa van de eigenaar van Tata het verwoorde: "Wat je ooit hebt verdiend aan de mensen geef je ze weer terug". (Misschien moet Grolsch maar de opleidingen van studenten in Enschede gaan financierenJ) Ook schijnt iedereen binnen Tata hetzelfde uniform te dragen, van schoonmaker tot topmanager, mooi toch.

Wat minder idealistisch zijn de Riksja chauffeurs, die vragen zodra ze zien dat je een westerling gerust meer dan 10 keer te veel en weigeren je soms mee te nemen voor een eerlijke prijs; ik ga natuurlijk niet 20 cent te veel betalen... De oplossing is liften, een tijdje terug werd ik hier door een vrachtwagen van jawel, Tata meegenomen. Zodra deze harder reed dan 40, begon die echt ongelooflijk te rammelen waadoor iedere vorm van communicatie onmogelijk werd, ik schrok er behoorlijk van. Maar een blik naast me op de chauffeur leerde dat er blijkbaar niets aan de hand was en even later werk ik keurig voor de deur afgezet.

10 reacties | Reageer

Vooruitgang

Allereerst bedankt die mee hebben geholpen aan het boek van Pien. Fantastisch om er in te bladeren. Een mooie combi van ontroerende, bemoedigende en soms ontzettend grappige stukjes.
 
Afgelopen vrijdag opnieuw dokter Sharan ontmoet, hij was opnieuw tevreden over mijn vooruitgang en heeft besloten om een begin te maken met de tweede fase van de behandeling, omdat mijn trickerpoints voldoende zijn opgelost. Gelukkig, want het deed in het begin echt ontzettend pijn, op het randje van wat je trekt. Dus geen gedoe meer met ijs en warm water om de pijn te verminderen. Niet alleen zijn mijn trickerpoints afgenomen ik begin ook eerste tekenen van herstel in mijn handen te merken, gisteren moest ik van mijn therapeut twee a4'tjes vol tikken, wat opmerkelijk goed ging. Dat was een tijd geleden, dat ik dat met zo weinig pijn kon doen. Ook een boek voor een langere tijd vasthouden gaat beter. Ik ben er nog lang niet, maar als ik op een schaal van 0 tot 100 mijn vooruitgang uitdruk. Waarbij 100 de meest slechte staat is die ik heb gehad, arriveerde ik met 95 bij RECOUP en zit ik nu rond de 80. Ik hoop dat deze Enschedese benadering is te volgenJ. Daarnaast voelen mijn handen flexibeler aan en lijkt het alsof mijn armen langer zijn geworden.
 
Doordat er een begin is gemaakt met de tweede fase ga ik vijf behandeling per dag krijgen, waarbij je allerlei oefeningen krijgt om zelf te doen dus ik wordt meer bezig gehouden. Dingen die worden toegevoegd: Schoudermobilisatie, biofeedback(spanningsmeter van spieren bij het doen van allerlei activiteiten, zoals computeren), spieren sterker maken, nerve gliding(Door met je arm allerlei beweging te maken, worden zenuwbanen aangespannen, waardoor ze meer ruimte voor zichzelf maken, wat het genezingsproces helpt). Daarnaast zijn er oefeningen die je bewust pijn doen, zodat je brein weer leert wat pijn en geen pijn is.
 
Afgelopen week met een willekeurige meneer op pad geweest die me aansprak bij een bushalte. Dit bleek naarmate de dag vorderde niet echt een succes. Bij ieder drankwinkeltje werd een compleet glas rum achterover geslagen, deze overigens vriendelijke meneer maar gedag gezegd. Zondag naar een internationale kerk dienst geweest, zelf het internationale christelijke wereldje blijkt klein. Een echtpaar ontmoet die worldservants groepen uit Nederland ontving, temeer grappig, omdat ik daar zelf twee keer mee mee ben geweest. Een oud IFES student, die wel eens in Dalfsen op de Bron was geweest en zelfs Veenendaal wist te noemen.
 
Een tijdje terug op pad geweest om samen met de andere Nederlanders ons legioen naar de overwinning te schreeuwen. Leuk om weer Nederlanders te ontmoeten, dat was een tijdje geleden. Nu ook een paar keer achterop de motor gezeten hier, helm is natuurlijk niet nodig ook al is het verkeer hier 10 keer gevaarlijker, links rechts inhalen, maakt allemaal niets uit. Af en toe een plaatselijke mistbank trotseren als een van die gare bussen hier gas geeft. Zelfs 2 jaar rond scheuren om een redelijk opgevoerde brommer in Nederland, helpt niet voldoende om angstvrij achterop te zitten.

13 reacties | Reageer

Bangalore

Zo is er weer anderhalve week voorbij. Dokter Sharan is tevreden over mijn vooruitgang, ik spreek hem iedere vrijdagavond. Op die manier houdt hij supervisie op de behandeling. Zelf merk ik eigenlijk nog weinig van pijn vermindering in mijn handen. Volgens hem kun je ongeveer met zes weken wat vooruitgang merken, daar hopen we dan op. In ieder geval zijn de therapeuten vol vertrouwen over mijn herstel. Óf ze weten waar ze mee bezig zijn óf ze zijn goede acteurs. Het laatste lijkt me niet waarschijnlijk.

 RECOUP, de instelling waar ik ben, is een behoorlijk succesvolle organisatie, die ongeveer 60 fysiotherapeuten in dienst heeft over verschillende vestigingen door Bangalore en India heen. Ongeveer met ieder groot ICT bedrijf in Bangalore hebben ze een contract. Zelfs met Hollands trots, Shell. Deze ICT bedrijven zijn mega, sommige hebben meer dan 30.000 ICT’ers in dienst. Bij deze bedrijven verlenen ze ergonomisch advies en behandelen ze mensen met RSI klachten. Gebrek aan ervaring hebben ze dus niet.

 Leuk om mensen hier te spreken. Één van mijn therapeuten, Austin, gaat in december trouwen alleen weet hij nog niet met wieJ. Zijn familie is voor hem op zoek naar een geschikte kandidaat. Zijn eisen: goede manieren, soort van medische achtergrond en Katholiek, prachtig toch. Hij ziet in deze manier de oplossing voor het grote aantal scheidingen, als er problemen zijn tussen hem en zijn aanstaande vrouw zijn twee families daar om te helpen. Eigenlijk verbinden twee families zich met elkaar, zoals hij zegt.

 Hier werken ook twee nonnen, ze zijn hier om te leren hoe ze spastische kinderen te behandelen in hun eigen staat, de derde specialiteit van RECOUP/dr. Sharan naast ergonomie en RSI. Met een paar weken gaan zij weer terug, naar hun klooster denk ik. Inspirerend om te horen dat zij dit doen om hun leven dienstbaar in te zetten voor hun naaste uit toewijding aan Jezus, zoals zij zelf zeiden. En niet streven naar eigen gewin, deze kinderen kunnen wel meer van dit soort nonnen gebruiken. Mensen met uitstraling, dergelijke gesprekken geven te denken over eigen drijfveren. Een van hen kan nog Duits ook, wie had dat gedacht ein bitchen deutsch praktisieren in India, jammer genoeg hadden ze moeder Theresa nooit ontmoet.

 Een tijdje terug op safari geweest, een aantal km verderop zit een nationaal park met tijgers. Het was soms meer een bustocht door een veredelde dierentuin, zeker de tijgers zaten te duidelijk in een kooi, desalniettemin zeker de moeite waard. Uiteraard kregen we als blanken de beste plek in de bus, wat we weer moesten bekopen met een fooi, nou goed 20 cent kan ik zelfs als student opbrengen. Inmiddels heb ik trouwens de remedie gevonden voor mensen(soms veel ouder dan jezelf) die je met sir aan spreken, je zegt gewoon hetzelfde terug of de vrouwelijke variant madam, zeer doeltreffend.

 Helaas is Camila uit de UK, de enige europaan zaterdag vertrokken. Erg handig om met haar te spreken over cultuurverschillen waar je tegen aanloopt zo komt men eigenlijk nooit op tijd, je moet ongeveer een marge van twee uur in bouwen. Daarnaast voelt iemand uit europa toch heel vertrouwt. Misschien is de Verenigde Staten van Europa dichterbij dan we denken.

11 reacties | Reageer

Eerste week in India

Inmiddels ben ik helemaal gesetteld in Recoup. De mensen hier zijn erg vriendelijk en bescheiden, ik voel me erg welkom. Ook de voorzieningen zijn dik voor elkaar. Zo heb ik in mijn eigen kamer een airco, eigen badkamertje, koelkast, bedden en tv dus ik hoef het WK niet te missen ;)

Vrijdag toen ik aankwam heb ik gelijk dokter Sharan gesproken. Hij heeft een erg positieve diagnose gesteld: TOS (Thoracic Outlet Syndrom) wat zoiets wil zeggen dat mijn bloedvaten en zenuwbanen bekneld zijn geraakt tussen mijn spieren in nek en schouders, waardoor de pijn uitstraalt naar mijn handen. De behandeling zal bestaan uit drie fases: triggerpoint release, myophysical ... en versterken van spieren.

Het idee is dat de triggerpoints de spieren laten samentrekken en daarbij bloedvaten en zenuwbanen bekneld raken. Door deze triggerpoints weg te masseren en spieren uit elkaar trekken komt er weer ruimte en door de spieren te versterken, blijft die ruimte in stand. De behandeling is behoorlijk intensief: ik word drie keer per dag gemasseerd wat in het begin enorm pijn deed, maar dat wordt gelukkig al minder. Voor zover mijn behandeling.

Inmiddels heb ik ook al wat gezien van Bangalore. Het verkeer is een complete chaos en als je gebruik maakt van de bus, moet je er al rijdend in springen en al rijdend er ook weer uit :) veel mensen kijken je aan alsof ze nog nooit een blanke hebben gezien. Ik krijg nu een beetje een idee hoe een Marokkaan zich moet voelen in een Veluws dorp :)

Veel dingen zijn hier anders, wat hier normaal eten is, brandt je in Nederland de mond uit en waar je in Nederland moeite moet doen om een lift te krijgen, moet je hier moeite doen om ze af te slaan. Waar ze je in Nederland soms minzaam aankijken, wordt je hier door mensen met een dubbele leeftijd met sir aangesproken (niet altijd even relaxed). Pas ging ik samen met Titus (een softwareprogrammeur bij één van de ICT bedrijven hier) naar een museum waar een behoorlijke rij voor stond. Toen de beveiliging zag dat we in de rij stonden, werd er gelijk op de fluit geblazen en werden we naar voren gehaald; als blanke hoef je blijkbaar niet te wachten. Belachelijk, maar wel handig. 

De kerk waar we zijn geweest is een Anglicaanse kerk. Interessant om te zien hoever de Engelse cultuur hier is doorgedrongen. Ik hoop gauw weer wat nieuws te plaatsen.

28 reacties | Reageer

Welkom op mijn Reislog!

Hallo allemaal,

Om jullie op de hoogte te kunnen houden van mijn tijd in India houd ik deze reislog bij. Leuk dat jullie geïnteresseerd zijn en meeleven!

Geniet ervan, regelmatig plaats ik een update hoe het gaat.

Hartelijke groet,

Diederick

5 reacties | Reageer