Helaas hield de dokter gisteren geen rekening met de wedstrijd Brazilië-Nederland en moest ik vrijdagavond opnieuw voor tussentijdse controle bij hem bezoek. Hij is tevreden hoe het gaat en de oefeningen worden steeds verder uitgebreid, nu ook op versterking van de spieren gericht, wat aangeeft dat ik op schema loop. Daar hou ik me nu aan vast, want jammer genoeg heb ik afgelopen week geen noemenswaardige verbetering van de pijn in mijn handen gemerkt. Hoewel me dit wat ontmoedigde, schijnt het normaal te zijn. Het boek wat ik nu aan het lezen ben over RSI, geeft aan dat genezingsproces op een 'rollercoaster', achtbaan, lijkt. Daarbij schijnt het ook mee te spelen, doordat je oefeningen met de handen start deze afname van de pijn in eerste instantie in de weg staan, maar geleidelijk ook zorgt voor verbetering.

Afgelopen week is er ook gestart om me beter met de computer te laten werken. Hierbij doen ze onder andere leren hoe jezelf thuis een ideale werkplek kunt inrichten. Een minder belastende manier van typen, goede houding en ontspannen houden van de verschillende spieren. Verbazeningwekkend hoe serieus ze je daarin helpen, soms laten ze je een half uur werken, waarbij ze alleen observeren en achteraf aanbevelingen geven. Ik zie in Nederland een therapeut dat niet zo snel doen.

Mijn visum was vijf dagen te kort geldig, heel handig. Na vier dagdelen te hebben besteed bij het lokale foreigners office is de verlenging ervan gelukt. Leuke bijkomstigheid bij het geheel was dat ik daar twee Nederlanders tegen kwam, één van hen had zelf technische bedrijfskunde in Enschede gestudeerd, hetzelfde als ik doe. Zij werkten voor Pearl en waren bezig om een nieuwe Pearl keten, eye vision in India op te zetten, mooi werk. Er is hier een enorme groei aan bedrijvigheid: iemand vertelde me dat de beursen hier tussen 2003 en 2008 zijn vervijfvoudigd. En bijvoorbeeld is het biermerk Kingfisher, wat voor 50% eigendom is van Heineken en jaarlijks met 30% groeit. Weinig grote bedrijven in Europa die dat nadoen. Mooi om te zien dat hier ook enorme bedrijven helemaal niet gericht lijken te zijn om te top enorm rijk te maken. Tata bijvoorbeeld, in Nederland bekend van de goedkoopste auto ter wereld de Nano is hier een enorm concern, bijna iedere dag valt er in de business bijlage van de krant wel wat over te lezen. Deze eigenaar schijnt helemaal niet rijk te zijn, maar heeft besloten zich toe te leggen op de ontwikkeling van India. Of zoals de opa van de eigenaar van Tata het verwoorde: 'Wat je ooit hebt verdiend aan de mensen geef je ze weer terug'. (Misschien moet Grolsch maar de opleidingen van studenten in Enschede gaan financierenJ) Ook schijnt iedereen binnen Tata hetzelfde uniform te dragen, van schoonmaker tot topmanager, mooi toch.

Wat minder idealistisch zijn de Riksja chauffeurs, die vragen zodra ze zien dat je een westerling gerust meer dan 10 keer te veel en weigeren je soms mee te nemen voor een eerlijke prijs; ik ga natuurlijk niet 20 cent te veel betalen... De oplossing is liften, een tijdje terug werd ik hier door een vrachtwagen van jawel, Tata meegenomen. Zodra deze harder reed dan 40, begon die echt ongelooflijk te rammelen waadoor iedere vorm van communicatie onmogelijk werd, ik schrok er behoorlijk van. Maar een blik naast me op de chauffeur leerde dat er blijkbaar niets aan de hand was en even later werk ik keurig voor de deur afgezet.