Zo is er weer anderhalve week voorbij. Dokter Sharan is tevreden over mijn vooruitgang, ik spreek hem iedere vrijdagavond. Op die manier houdt hij supervisie op de behandeling. Zelf merk ik eigenlijk nog weinig van pijn vermindering in mijn handen. Volgens hem kun je ongeveer met zes weken wat vooruitgang merken, daar hopen we dan op. In ieder geval zijn de therapeuten vol vertrouwen over mijn herstel. Óf ze weten waar ze mee bezig zijn óf ze zijn goede acteurs. Het laatste lijkt me niet waarschijnlijk.

RECOUP, de instelling waar ik ben, is een behoorlijk succesvolle organisatie, die ongeveer 60 fysiotherapeuten in dienst heeft over verschillende vestigingen door Bangalore en India heen. Ongeveer met ieder groot ICT bedrijf in Bangalore hebben ze een contract. Zelfs met Hollands trots, Shell. Deze ICT bedrijven zijn mega, sommige hebben meer dan 30.000 ICT’ers in dienst. Bij deze bedrijven verlenen ze ergonomisch advies en behandelen ze mensen met RSI klachten. Gebrek aan ervaring hebben ze dus niet.

Leuk om mensen hier te spreken. Één van mijn therapeuten, Austin, gaat in december trouwen alleen weet hij nog niet met wieJ. Zijn familie is voor hem op zoek naar een geschikte kandidaat. Zijn eisen: goede manieren, soort van medische achtergrond en Katholiek, prachtig toch. Hij ziet in deze manier de oplossing voor het grote aantal scheidingen, als er problemen zijn tussen hem en zijn aanstaande vrouw zijn twee families daar om te helpen. Eigenlijk verbinden twee families zich met elkaar, zoals hij zegt.

Hier werken ook twee nonnen, ze zijn hier om te leren hoe ze spastische kinderen te behandelen in hun eigen staat, de derde specialiteit van RECOUP/dr. Sharan naast ergonomie en RSI. Met een paar weken gaan zij weer terug, naar hun klooster denk ik. Inspirerend om te horen dat zij dit doen om hun leven dienstbaar in te zetten voor hun naaste uit toewijding aan Jezus, zoals zij zelf zeiden. En niet streven naar eigen gewin, deze kinderen kunnen wel meer van dit soort nonnen gebruiken. Mensen met uitstraling, dergelijke gesprekken geven te denken over eigen drijfveren. Een van hen kan nog Duits ook, wie had dat gedacht ein bitchen deutsch praktisieren in India, jammer genoeg hadden ze moeder Theresa nooit ontmoet.

Een tijdje terug op safari geweest, een aantal km verderop zit een nationaal park met tijgers. Het was soms meer een bustocht door een veredelde dierentuin, zeker de tijgers zaten te duidelijk in een kooi, desalniettemin zeker de moeite waard. Uiteraard kregen we als blanken de beste plek in de bus, wat we weer moesten bekopen met een fooi, nou goed 20 cent kan ik zelfs als student opbrengen. Inmiddels heb ik trouwens de remedie gevonden voor mensen(soms veel ouder dan jezelf) die je met sir aan spreken, je zegt gewoon hetzelfde terug of de vrouwelijke variant madam, zeer doeltreffend.

Helaas is Camila uit de UK, de enige europaan zaterdag vertrokken. Erg handig om met haar te spreken over cultuurverschillen waar je tegen aanloopt zo komt men eigenlijk nooit op tijd, je moet ongeveer een marge van twee uur in bouwen. Daarnaast voelt iemand uit europa toch heel vertrouwt. Misschien is de Verenigde Staten van Europa dichterbij dan we denken.